ब्याट्री आबिष्कारको इतिहास पछिल्लो 400 वर्षमा सबैभन्दा उल्लेखनीय र उत्कृष्ट आविष्कारहरू मध्ये एक बिजुली थियो । यसको व्यावहारिक प्रयोग सन् 1800 को अन्त्यदेखि र शुरुका दिनहरुमा सीमित रूपमा मात्र रहेको छ। बगदाद नजिकै सन् 1936 मा रेलवे निर्माण गर्दा, कामदारहरूले प्रागैतिहासिक ब्याट्री जस्तो देखिने कुरा पत्ता लगाए, जसलाई पार्थियन ब्याट्री पनि भनिन्छ। यो भटिएको बस्तु पार्थियन साम्राज्यको हो र 2,000 वर्ष पुरानो मानिन्छ। ब्याट्रीमा माटोको भाँडो थियो जुन भिनेगारको घोलले भरिएको थियो जसमा तामाको सिलिन्डरले घेरिएको फलामको रड हालिएको थियो। यसलाई प्रयोग गरेर हेर्दा १.१ देखि २.० भोल्ट बिजुली उत्पादन गर्यो । यो बस्तु इलेक्ट्रोप्लेटिंगको लागि प्रयोग गरिएको भए तापनि सबै वैज्ञानिकहरूले पार्थियन ब्याट्रीलाई ऊर्जाको स्रोतको रूपमा स्वीकार गर्दैनन । इजिप्सिनहरूले 4,300 वर्ष पहिले तामामा इलेक्ट्रोप्लेट एन्टिमोनी गरेको भनिन्छ। पुरातात्विक प्रमाणहरूले बताउँछ कि बेबिलोनीहरू सुनको प्लेट, ढुंगाको भाँडोमा अंगूरको रस इलेक्ट्रोलाइटको रुपमा प्रयोग गरेर गहनाको निर्माणमा ग्याल्भेनिक प्रविधि पत्ता लगाउने र प्रयोग गर्ने पहिलो मानिसहरु थिए। बगदाद (सी. २५० ईसापूर्व) शासन गर्ने पार्थियनहरूले चाँदीलाई इलेक्ट्रोप्लेट गर्न ब्याट्रीहरू प्रयोग गरेको हुन सक्छ । आधुनिक समयमा बिजुली उत्पादन गर्ने प्रारम्भिक विधिहरू मध्ये एक स्ट्याटिक चार्ज बनायर भएको थियो । 1660 मा, Otto von Guericke ले ठूलो सल्फर ग्लोब प्रयोग गरेर एक विद्युतीय मेसिन निर्माण गरे, जसलाई रगड्दा र घुमाउँदा प्वाँखहरू र कागजका साना टुक्राहरू आकर्षित हुन्थे । Guericke ले प्रमाणित गर्न सक्षम थिए कि उत्पन्न स्पार्कहरू विद्युतीय प्रकृतिका थिए। 1744 मा, Ewald Georg von Kleist ले लेडेन जारको विकास गरे जसले कन्टेनरको भित्र र बाहिरी भागमा धातुको पन्नीले लाइन गरिएको गिलास जारमा स्ट्याटिक चार्ज भण्डारण गर्यो । नेदरल्याण्ड्सको लिडेनका प्रोफेसर पिटर भ्यान मुस्चेनब्रोकलगायत धेरै वैज्ञानिकहरूले बिचार गरे कि बिधुत बोतलमा कैद गर्न सकिने तरल पदार्थ जस्तो हो । उनीहरूलाई थाहा थिएन कि दुई धातु पाताहरूले क्यापेसिटर बनाउँछ । उच्च भोल्टेजको साथ चार्ज गर्दा, लेडेन जारले उनिहरुलाई नसोचेको ठूलो झटका दियो जब उनीहरूले धातुको पाता छोए। स्थिर (Static Charge) बिजुलीको पहिलो व्यावहारिक प्रयोग “विद्युतीय पिस्तौल” थियो जसको आविष्कार अलेसेन्ड्रो भोल्टा (१७४५–१८२७)ले गरेका थिए । एक बुलियन बिट मात्र भए पनि उनले लामो दूरीको सञ्चार उपलब्ध गराउने सोचेका थिए। कोमोदेखि इटालीको मिलानसम्म काठको खम्बाले सपोर्ट गरेको फलामको तार टाँसिएको थियो। प्राप्त गर्ने अन्तमा, तार मिथेन ग्यासले भरिएको जारमा समाप्त हुनेछ। कोड गरिएको घटनालाई संकेत गर्न, जार विस्फोट गर्न तारद्वारा विद्युतीय स्पार्क पठाइनेछ। यो संचार लिङ्क कहिल्यै बनाइएको थिएन। विभिन्न प्रयोगहरूबट , भोल्टाले जस्ता-पाता, लिड, टिन र फलामलाई पोजिटिभ प्लेटहरू (क्याथोड) को रूपमा प्रयोग गरी प्रयोगहरूको श्रृंखला सुरु गरे र तामा, चाँदी, सुन र ग्रेफाइट नेगेटिभ प्लेट (एनोड) को रूपमा । यसरी ग्याल्भेनिक बिजुलीमा चासो चाँडै व्यापक भयो । भोल्टाले 1800 मा पत्ता लगाए कि केही तरल पदार्थहरूलाई एक चालकको रूपमा प्रयोग गर्दा विद्युतीय शक्तिको निरन्तर प्रवाह उत्पन्न गर्दछ । यो खोजले पहिलो भोल्टेइक सेलको आविष्कारको नेतृत्व गर्यो, जसलाई सामान्यतया ब्याट्री भनिन्छ । भोल्टाले थप सिके कि भोल्टिक सेलहरू एकअर्काको माथि स्ट्याक गरियो भने भोल्टेज बढ्छ । 1802 मा, विलियम क्रिकशाङ्कले ठूलो उत्पादनको लागि पहिलो इलेक्ट्रिक ब्याट्री डिजाइन गरे। उनले तामाको वर्गाकार पानाहरू मिलाएर जास्ता-पाताको बराबर आकारको पानाहरू एक लामो आयताकार काठको बक्समा राखे र एकसाथ मिलाए। बक्समा ग्रूभहरूले धातुको प्लेटहरूलाई एकैठाउंमा बस्न मद्दत गर्यो । त्यसपछि सिल गरिएको बक्समा इलेक्ट्रोलाइट वा पानी हालेको एसिडले भरिएको थियो । यो अहिलेको फ्लोडेड (एसिड-पानीको मिश्रण प्रयोग भएको) ब्याट्री ब्याट्रीसँग मिल्दोजुल्दो थियो जुन आज पनि हामी प्रयोग गरिरहेका छौं । 1836 मा, जोन एफ. डेनियल, एक अंग्रेजी रसायनज्ञ, एक सुधारिएको ब्याट्री विकास गरे जसले विद्युतीय ऊर्जा स्टोर गर्न पहिलेको प्रयासहरू भन्दा स्थिर करेनट उत्पादन गर्यो । 1859 मा, फ्रान्सेली चिकित्सक Gaston Planté लेड एसिडमा आधारित पहिलो रिचार्जेबल ब्याट्री आविष्कार गरे, यो प्रणाली आज पनि प्रयोग गरिन्छ । त्यतिन्जेलसम्म, सबै ब्याट्रीहरू प्राथमिक थिए, जसको मतलब तिनीहरू पुनः रिचार्ज हुन सक्दैनन । 1899 मा, स्वीडेनका वाल्डमार जंगनरले निकल-क्याडमियम (NiCd) ब्याट्री आविष्कार गरे जसले निकेललाई पोजिटिभ इलेक्ट्रोड (क्याथोड) र क्याडमियमलाई नेगेटिभ (एनोड) को रूपमा प्रयोग गर्यो । सीसा (लिड) को तुलनामा उच्च लागतले यसको प्रयोग सिमित मात्र हुने भयो । दुई वर्ष पछि, थोमस एडिसनले फलामको साथ क्याडमियम प्रतिस्थापित गरे, र यो ब्याट्रीलाई निकल-आइरन (NiFe) भनिन्छ। कम ऊर्जा, कम तापक्रममा राम्रोसँग काम नगर्ने र चाँडो सेल्फ डिस्चार्ज हुने कारणले गर्दा निकेल-आईरनको ब्याट्रीको सफलतालाई सीमित गर्यो । यो 1932 सम्म थिएन कि Schlecht र Ackermann ले उच्च लोड करेन्ट प्रवाह गर्न सक्ने प्रयोग हासिल गरे र sintered पोल प्लेट आविष्कार गरेर NiCd को आयुमा सुधार गरे। 1947 मा, Georg Neumann सेलहरुलाई सील गर्न सफल भय । धेरै वर्षको लागि, NiCd पोर्टेबल प्रयोगहरूको लागि मात्र रिचार्जेबल ब्याट्री थियो। 1990 को दशकमा, युरोपका वातावरणविद्हरू एनआईसीडीलाई लापरवाहीपूर्वक डिस्पोज गर्दा हुने हानिको बारेमा चिन्तित भए । ब्याट्री निर्देशन 2006/66/EC ले अब विशेष औद्योगिक प्रयोग बाहेक युरोपियन युनियनमा NiCd ब्याट्रीहरूको बिक्रीमा प्रतिबन्ध लगाए । यसको विकल्प निकेल-मेटल-हाइड्राइड (NiMH) हो, जुन NiCd जस्तै तर वातावरणमैत्री ब्याट्री हो। आजका अधिकांश अनुसन्धानहरु लिथियम-आधारित ब्याट्री प्रणालीहरू सुधार गर्ने वरिपरि घुमिरहेका छन । जुन सेलुलर फोनहरू, ल्यापटपहरू, डिजिटल क्यामेराहरू, पावर उपकरणहरू र चिकित्सा उपकरणहरू पावर गर्ने बाहेक, लि-आयन इलेक्ट्रिक सवारी साधनहरू र उपग्रहहरूको लागि पनि प्रयोग गरिन्छ । ब्याट्रीका धेरै फाइदाहरू छन्, विशेष गरी यसको उच्च विशिष्ट ऊर्जा, साधारण चार्जिङ, कम मर्मतसम्भार र वातावरणीय मैत्री हुनु हो ।